دنیام دنیای این وبلاگه.
اما جای اینجا، تو یه دفتر دارم می نویسم.
اونجا دیگه بر خلاف اینجا، بی کنایه و رک، صاف و ساده حرف میزنم.
خیلی وقته حرف نزدم، به یه جا نیاز داشتم که همه حرفامو بدون ترس بزنم.
و در ادامه ش تراپی...

پ.ن: باید زمان بگذره... جمعش میکنم این تیکه ها رو. پس میگیرم همش رو. قول.

اینجا جای خالیه یه پست هستش. کنار گذاشتم که هر وقت اتفاق افتاد می نویسمش. پ.ن: ویلا.

من به اندازه ی کافی سر زده و با خبر قبلی اومدم...
بعدش...
یه دنیا از دور نشستم و نیگات کردم و نیومدم جلو...
ندیدی و نمیدونی.

من زنده ام به این شنبه و یکشنبه ها...
عمیق تر نفس بکش...
خیالت راحت!
من همین دور و برام...

پ.ن: نمیام؟ نه. چون اگه بیام دیگه نمیتونم برم...

پ.ن۲: ".../این جای خالی تو دلم، با خودت هم پر نمیشه...!"